Türk çağdaş sanatının kıymetli isimlerinden Ömer Uluç, İstanbul Modern’de açılan ‘Ufuk Çizgisinden Öteye’ başlıklı kapsamlı bir stantla sanatseverlerle buluşuyor. Stant, Uluç’un 1960’lardan 2010’daki vefatına kadar geçen periyotta ortaya koyduğu yapıtları kapsayan en geniş seçkilerden biri olma özelliğini taşıyor. Stantta desenlerden akrilik tuvallere, kolajdan heykellere uzanan yapıtların yanı sıra kauçuk, keçe, alüminyum, PVC ve polyester üzere Uluç’un alışılmışın dışında gereçlerle ürettiği yapıtlar da var. 300’ün üzerinde yapıtın bir ortaya geldiği standın küratörlüğünü Hikaye Özsoy Sağnak ve Nilay
Dursun üstleniyor.
İstanbul Modern’in şef küratörü Hikaye Özsoy Sağnak, Uluç’un sanatsal üretimine dair şu bilgileri veriyor: “Ömer Uluç özgün sanat lisanı, materyal çeşitliliği ve teknikleriyle kendini şimdiki tutabilen, risk almayı seven bir sanatçıydı. Sürat ve hareket, Uluç’un sanatsal üretiminin temel odağıdır. ‘O’ formundaki sarmallar ve süratli fırça darbeleriyle oluşturduğu imgeler, tuvalden üçboyutlu işlere, halatlar ve plastik borularla yapılan yerleştirmelere evrilir. 2000’lerin başındaysa dijital ortamda yapıtlarını manipüle ederek yeni kolajlar ve baskılar üretmiştir.”

‘Ufuk Çizgisinden Öteye’ standı, sanatkarın farklı devirlerinden yapıtlarını bir ortaya getirerek izleyicilere görsel ve düşünsel manada derinlik sunuyor.”
12 ARALIK’A KADAR AÇIK
Ömer Uluç edebiyat, müzik, sinema üzere farklı disiplinlerden beslenen bir sanatçı. Dünyanın çeşitli kültürlerinden ilham alarak ürettiği eserler, onun entelektüel birikimini ve araştırmacı istikametini sanatla nasıl bütünleştirdiğini ortaya koyuyor. Sergiyi gezenler Ömer Uluç’un deniz ve deniz araçlarına duyduğu hayranlığa yapıtlarında şahit olabilecekler. Genetiğe olan ilgisi ve araştırmacı kimliği de son periyot desenleri ve dijital kompozisyonlarında karşımıza çıkıyor.
Artaş Holding sponsorluğundaki stant 12 Aralık’a kadar İstanbul Modern’de ziyaret edilebilir.

‘DEVLERİN BULUŞMASI’
Ayşegül Sönmez, sanat eleştirmeni, yazar
15 yıllık bir ortadan sonra İstanbul Modern’de açılan bu stant tam bir devlerin buluşması. Benim üzere Uluç’u hem bir sanatçı olarak hem yakın bir dost olarak özleyenler için bir buluşmanın ötesinde, çağdaş mimar Renzo Piano (İstanbul Modern’i tasarlayan mimar) ile çağdaş sanatçı Ömer Uluç’un biricik buluşması. Bu ikilinin birbirlerine anlatacak çok şeyleri olduğunu düşünüyorum. Biri İstanbullu, başkası Cenovalı iki yaratıcının ortak yer tutkusu bir limanda, bir vakitler Cenevizlilerin Bizans’a lojistik takviye sağladıkları bir limanda coğrafyalar, kıtalararası birikimleriyle karşılaşacak olmaları ne harikulade.
Bu buluşma şimdiden birçok titreşimler yayıyor, kendine ilişkin bir ritim ve iklim içeriyor. Denizaltıyla özdeşleşen, bizleri soyut-somut pek çok deniz ciniyle tanıştıran Ömer Uluç köklere inanmazdı. Tersine kendi kendini yaratma özgürlüğüne inanırdı. Reddetmeye inanırdı. Fakat yaşadığı yerlerle -sayısız kıtalarla- diyaloğu önemserdi. “Kültürlerin yer değiştirmesi, füzyonlar bu türlü gerçekleşir, onları birbirine bağlayan yeraltı sularında” sıkıntısı.
Piano’nun bir gemiyi andıran dizaynında, Uluç çeşitlerini, yaratıklarını, gerçekten eski bir dost üzere özlediğim Lucy ve George’u görmek oldukça ‘aralık’, hayli gelgit demek. Yeni nesillerin ondan ne alıp ona ne verecekleri, onun baş döndürücü bir sürat, boya, hayal dolu şahsi operasından nasıl beslenip bu operaya neler katacaklarını da merak ediyorum. Ayrıyeten Ömer Uluç âlemine kavuşacağım için sabırsızlanıyorum.